ATANDO REDES

Comentarios

A experiencia do autor parte da poética sincera do gravado no que amosa as súas inquedanzas trasladando á pintura a súa visión comprometida e social da realidade.

A táboa de gran tamaño preséntase coma un friso, coma un documento no que se narra unha actividade propia das zonas costeiras. A escena presenta a un grupo de sete mariñeiros, distribuídos en dous bloques, realizando o seu traballo diario, ensimesmados no arranxo das redes.

Trata de coidar e de equilibrar a composición obrigando a cada figura a ocupar un espazo determinado e a adoptar unha posición concreta, o que xera un conxunto pechado. Os pescadores, sitos —dous a dous— en cada extremo, amósanse de perfil e os dous do centro, de fronte. Só unha das figuras está descentrada, situada de costas, rompe a simetría da peza e o seu violento escorzo provoca unha sensación de profundidade conseguindo orientar a mirada no seu percorrido cara á paisaxe montañosa de fondo.

A pincelada é ampla, esvaradía, reafirmando un expresionismo latente que imprime brusquidade e rudeza compensada coa calidez da cor, dos amarelos e os azuis brillantes. A mancha define a grandes trazos ás figuras sacrificadas que parecen personaxes homéricos, pacientes penélopes fiando e esfiando as redes.